و لا نکلف نفسا الا وسعها ولدینا کتاب ینطق بالحق و هم لایظلمون ... و ما هیچ نفسی را بیش از وسع و توانایی او تکلیف نمی کنیم و نزد ما کتابی است که سخن به حق گوید و به هیچ کس هرگز ستم نخواهد شد ... مومنون ، شصت و دو ...

به نام خدای من ... خدایی که هیچ کس نمیتواند که حواسش را از من پرت کند ... خدایی که همیشه سر وقت به دادم رسیده ... همیشه سر  بزنگاه ... درست وقتی که یک کم مانده همهء دلخوشی های فسقلی ام از دستم بیفتد زمین ... خدایی که از اول قصه تا آخر من و تو را محکم محکم توی بغلش نگه داشته ... حتی وقتی که من و تو این قدر توی خودمان غرقیم که حوصلهء بغل هم نشستن را هم نداریم ...

سلام ... بیست و یکم  آبان ماه هشتاد و نه ... عصر جمعه ای که شبیه هیچ کدام از جمعه های زندگی ام نبود ...

من خوبم و ... نقطه سر خط ...

هیچ وقت ترسو نبودم ... روی لبهء پشت بام ، توی کمد خیلی تاریک ، وسط تفنگ بازی آدم بدهای شانزده آذر ، روی خط قرمز دوست داشتن ، سر جلسهء امتحان های نیم ترم ... نمیترسم که بروم ... نمیترسم که خودم باشم و نمیترسم که بخاطر این خودم بودنم دوستم نداشته باشند ... من همینم ، همیشه همین بودم ... فقط از یک چیز میترسم ... همیشه از همین میترسیدم ... از این که تو ، تو که برایم خیلی عزیزی از من برنجی ... برنجی ... دلت بشکند از من و تمام کارها و احساسات و حرفهای دیوانه وارم ... آن وقت یکهو قهر کنی و برای همیشه بروی ... من از این که برای آدم خوب های زندگی ام ، آدم بده باشم میترسم ...

رفیق ... من از خندهء تو میخندم ... از گریه ات گریه ام میگیرد ... اما توقع ندارم که تمام وقت و احساست را برای من بگذاری ... هیچ وقت هیچ توقعی از تو نداشتم ... اشکالی ندارد ، به تلفنم جواب نده ، به من اس ام اس نده ... اما با من قهر نکن ... همین که دوستم باشی کافیست ... من از نبودنت میترسم ... از این که روزی بیاید که تو دیگر به من لبخند نزنی میترسم ... گریه گریه گریه ...

مینویسم که باورم کنی ... مینویسم که یادت بماند ... مینویسم که زنده باشم ... همیشه قبل از این که دستم سمت کاغذ برود به خودم گوشزد کرده ام که آهای دختر بیخودی ننویس ... جمله هایی که مینویسیم قدرتمندتر از افکاریست که توی سرمان بالا پایین میکنیم ...

بچه که بودیم دوست داشتم چپ دست باشم ... خیلی تمرین کردم ولی نشد ... امروز با همین دست راستی که عادی ترین راه نوشتن است مینویسم ... با دست راستی که یک روز فکر نمیکردم این قدر به درد بخور باشد ... با دست راستم برای همهء آدمهای چپ دست زندگی ام  که نوشتن شان برایم خیلی تماشایی است و برای همهء آدمهای راست دست زندگی ام که مثل خودم میتوانند روی همهء صندلی های کلاس راحت جزوه بنویسند ...

من چقدر آسمان ریسمان به هم میبافم ... مقدمه ، مقدمه ، مقدمه ... همیشه این قدر مقدمه چینی میکنیم که حرفهایمان از دهن میفتد ... بگذار این دفعه داغ داغ حرف بزنم ... من امروز بی نهایت دلشوره دارم ... امروز همهء صحنه ها به چشمم آشنا بود ... انگار قبلا تمام امروز را زندگی کرده باشم ...

اگر امروز روز آخر قصه ام باشد چی ... خیلی وقت است که به خودم این جمله را یادآوری نکردم ... خیلی وقت است که حتی وقت نکردم به خودم به تو به دلم فکر کنم ... تو هم مثل منی ... این روزها به همه حق میدهم که برای هم وقت نداشته باشند ... ساعت ها کفاف زندگی کردن ما را نمیدهند ... کاش ساعت بیست و چهار به بعد را که معلوم نیست وجود دارد یا نه میدادند به آدمهایی که برای با هم بودن وقت کم آورده اند ... میدادند به من که ... قرضش بدهم به تو که خستگی در کنی ...

حواست هست که همهء اتفاق هایی که برایمان میافتد معجزه است ... حواست هست که وقتی مینویسم دوستت دارم ، وقتی دوست داشتن هنوز توی جهانم وجود دارد ، معجزه است ... میفهمی که وقتی هنوز میشود که همدیگر را ببینیم معجزه است ... نه حواست نیست مثل من که یک ماه حواسم نبود ... یک ماهی که ننوشتم ... یک ماهی که همش فکر میکردم که بهانه ای برای نوشتن ندارم ... چقدر ما آدم ها فراموش کاریم رفیق ... از من بعید بود ، از منی که این همه اهلی شدم ... که فراموش کنم همین که هنوز اجازه دارم توی چشمت نگاه کنم و سلام کنم ... کلی خوش به حالم شده ...

پر توقعی عادت آدمهاست ... توی این شلوغ پلوغی دنیا چطور میشود توقع یک گوشهء دنج را داشته باشیم ... وقتی این همه کار نکرده داریم ، باید همین لحظه های کوتاهی که کنارم هستی را تا ته سر بکشم ... درس و کلاس و دانشگاه ، امتحان و کوییز و پروژه ، کنکور ارشد ، فکر رشته و شغل ، آینده ای که نمیدانیم چطوری میشود ساختش ... و هزار تا کوفت و زهر مار دیگر ... همهء این ها هست ... این روزها این قدر اعصاب ضعیفم که به تو هم حق میدهم بداخلاقی کنی ...

نترس که دوستت داشته باشم ... دوست داشتن تنها راه نجات ماست ... وقتی دوستت دارم راحت تر با همه چیز کنار میایم ... وقتی قلبم به جای قرصی مثل قلب تو بند است ، کمتر فکر و خیال بیخود میکنم ... من با تو خوشبختم ...

نترس که دوستت داشته باشم ... پشت این دوست داشتن هیچ انتظار و وابستگی و مسئولیتی نیست ... من حتی توقع توجه همیشگی تو را هم ندارم ... فقط باش ... که از دور نگاهت کنم و تو لبخند بزنی و من به خوشبختی ام مطمئن تر بشوم ... نترس که دوستت داشته باشم ... هر وقت که از من خسته شدی بگو که بروم ... بخاطر راحتی تو حاضرم از کرهء زمین محو شوم حتی ... ببین ببین چقدر دوستت دارم ... این قدر که حتی دیگر نه نق میزنم ، نه لجبازی میکنم ، نه قهرقهرو و لوسم ، نه گیر میدهم ، نه حسودم ... حتی کاری به کارت ندارم که راحت زندگی کنی ... فقط دلم نمیخواهد که بروی که فراموشم کنی که دوستم نداشته باشی ...

رفیق ... من از آینده نمیترسم ... ما خوشبخت متولد شدیم ... به پیشانی من نگاه کن ، هنوز خط فرشته ها معلوم است ، ببین چقدر درشت نوشته اند ، دختر خوشبخت ... چتری هایم را میریزم توی صورتم که آدمهای حسود این همه خوشبختی ام را که تهش میرسد به تو ، چشم نکنند ... کاش از این گردنبند های وان یکاد که من دارم تو هم گردنت مینداختی ... این طوری خیالم راحت تر بود که چشمت نمیکنند ...

به انگشتر پروانه ای ام که حالا جانم به جانش بند شده نگاه میکنم ... به پروانه کوچولوی دوست داشتن ... که همیشه توی مشتم بوده ، قایمکی قایمکی ... و حالا روی انگشتم نشسته ... میفهمی یعنی چی ... یعنی من دیگر هیچ چیز قایمکی ندارم ... ببین همه میدانند که دلم غش میرود برایت ... یعنی من دیگر هیچ کسی را زورکی نگه نمیدارم ... ببین آویزانت نیستم ...

من همین طوری هم خوشبختم ... تو زندگی خودت را بکن ... فقط وقتی که هستی ، وقتی که هستم ، کمی فقط یک کوچولو به من هم حواست باشد ... در حد لبخند ... در حد بگو بخندهای همیشگی مان ...

گریه ام گرفته دوباره ... من زیادی دلنازکم ... این روزها زیادی اشکم دم مشکم شده ... اما هنوز همان مهسای همیشگی ام ... با همان شیطنت های همیشگی ...

از پدرم ممنونم بابت این که امروز برایم پنج تا بستنی جورواجور خرید ... تا به حال این همه بستنی را یکجا برای خودم نداشته ام ... باورت نمیشود که هر پنج تا را پشت هم عین قحطی زده ها با ذوق خوردم ... از مامانم بابت این که برای عروسی خواهر سارا رفته برایم پیراهن خوشگل پیدا کند ... از رفقایم بابت این که با هم توی دانشگاه خیلی میخندیم ، نهار خوشمزه میخوریم ، توی راه شعر میخوانیم و آهنگ گوش میدهیم ، سر کلاس حرف میزنیم و اسم فامیل و گل یا پوچ و بازی استراتژیک و خاله بازی و یک عالمه کارهای خوش گذرانی میکنیم ... از رفقایم بابت دنیای شاد کودکانهء مشترکمان ممنونم ...

رفیق جان ... من با تو خیلی خوشحال ترم ... اگر تو نبودی از این که بابامیر زیادی کرده توی من ، این همه خنده ام نمی گرفت ... اگر تو نبودی این استاد کپل هندی درس مسخرهء هوش این همه به من و تو گیر نمیداد و این همه خوش نمیگذشت ... اگر تو نبودی من سر کلاس آز سیستم عامل که ندارمش نمی آمدم و این همه نمیخندیدم از بازی های ته کلاسمان ... اگر تو نبودی من این همه مسخره و محکم چادر سرم نمیکردم که بخندیم ... اگر تو نبودی ...

من همهء لحظه هایی که باهم تا ته زندگی را میکنیم دوست دارم ... و اصلا مهم نیست که این روزها کمتر وقت داریم ...

مطمئنم که توی آینده ام ادامه داری رفیق ... خودم پایت را به آینده ام میکشم رفیق ...  

من خوشحالم و خوشبخت ... زندگی کن ... من تا وقتی که میدانم تو مثل خودت داری یک گوشهء دنیایمان زندگی میکنی ، زنده میمانم ... نگران من نباش ... راهم را پیدا میکنم ... مثل قبل از این ... و یک چیز مهم دیگر ... آسمان به زمین بیاید و زمین به آسمان برود من از حرفم از دوست داشتنت برنمیگردم ... حالا حالا ها هستم ... حالا خود دانی ...

پنج شنبه صبح زود کف دستم نوشتم که آنچه مهم است میماند ... حالا دیگر اصلا نمیترسم ... تو مهمی پس میمانی ... آن چه مهم نیست از دست میرود ... چیزی که به من قدرت میدهد همین باورهاست ...

دعا ، قضای حتمی را هم دگرگون میکند ... دعا میکنم هر روز که خدا تو را برایم نگه دارد ...

اگر وقت کردی و حوصله داشتی ... رنگی بپوش ... خوشحالم میکنی ...

مهسا